نه
برای خواندن است كه میخوانم
و نه برای عرضه صدایم، نه!
من آن شعر را با آواز میخوانم
كه گیتار پر احساسم میسراید
چرا كه ترانه آن زمانی معنا مییابد
كه قلبش نیز دردمندانه در تپش باشد
و انسانی آن ترانه را بسراید
كه سرود خوانان شهادت را پذیرا باشد
و نه برای عرضه صدایم، نه!
من آن شعر را با آواز میخوانم
كه گیتار پر احساسم میسراید
چرا كه ترانه آن زمانی معنا مییابد
كه قلبش نیز دردمندانه در تپش باشد
و انسانی آن ترانه را بسراید
كه سرود خوانان شهادت را پذیرا باشد
در
آن شبان كه ابلیسان پیروز مست سور عزای خلقی را به چله نشستهاند و خلق، گریزان و
حیران سرپناهی میجوید، برای در امان بودن و نه سنگری برای امان بریدن از شب،
هستند ستارگانی كه از یاد بردهاند انسان بودن تجسد وظیفه است، آنان كه فریاد زدند
قلب را شایستهتر آن كه به هفت شمشیر عشق در خون نشیند و گلو را بایستهتر آن كه
زیباترین نامها را بگوید. آنان زیباترین كلام - آزادی را - بر رخ تاریخ نشانه
زدند و با طبل پر طنینشان به گوش كر شبنشینان فریاد زدند آی خلایق این شب نماندنی
است اما ابلیسزادگان از ناباوری سحر هر جا نور سپیدهای یافتند آن را به خون
آغشتند تا شب ماندگار شود گو این که چندی نگذشت که از شب چیزی جز خون نماند و
خونها جنین بست و آزادی زایید.